Kancil Lan Merak

Penerbit : Karunia Jaya Surabaya

Judul Buku : Dongeng & Cerito Nusantara

Kancil Lan Merak

Merak pancen seneng macak. Ora sithik tangga-teparo padha mara nyang omahe merak saperlu sinau ngadi busana lan ngadi salira. “Aku pengin supaya bisa nduweni sandhang wulu kaya kowe Rak” ujare Kancil marang Merak. “Sandhangan wulu kang temeplek ing awakku iki paringane Gusti Kang Akarya Jagad. Aku mung tinanggenah ngrumat lan njaga supaya tetep katon endah” wangsulane Merak kanthi sareh.

Kancil sajak wingi nyawang kaendahan wulune Merak. Senajan akeh-akeh Merak anggone ngandhani, nanging ora bisa mbendung pepenginane Kancil nduweni wulu kaya wulu Merak. “Sakarep anggonmu kandha, Rak! Mung aku njaluk tulung supaya aku bisa nduweni wulu kaya kowe!” kandhane Kancil setengah meksa.

Merak gedheg-gedheg gumun karo kekearepane Kancil. “Saupama bisa, terus mengo kowe dadi kewan apa?” pitakone Merak. “Kewan apa wae terserah sing arep ngarani! Mung kira-kira bisa ta, Rak?” pitakone Kancil ngoyak, ora sabar. “Bisa wae, naging mung imitasi! Pasangan!” ujare Merak. “Ora masalah!” Kancil bungah. “Ndang dipasang!” panjaluke kesusu. “Ya sabar, Cil! Aku kudu nglumpukake bodholane wuluku lan wulu-wulune wargaku.” Ujare Merak. “Terus kapan?” “Udakara rong mingguan.”

“Tak tunggu, Rak, ujare kancil banjur nerusake lakune. Merak mung nyawang kanthi mesem, “Cil, Kancil. Yen duwe kekarepan kok ngendung, tanpa metung tuna lan batine. Kudu tak udaneni kekarepane, ngiras kanggo menehi piwulang marang dheweke. “Tekan dina sing dijanjekake. Esuk uthuk-uthuk Kancil wis tekan omah e Merak. “Piye Rak? Iki wes rong minggu!”

Sedina natas, kabeh wulu wis kapasang ing kulite Kancil. “Rampung Cil,” ujare Merak mesem. “Kae ana pengilon, ndang ngiloa!” Kancil banjur ngilo. Weruh kahanan awake, dheweke mongkog, “Iki sing dakkarepake!” celathune. “Aku bakal dadi salah sijining kewan kang paing endah!” “Bener kandhamu, Cil. Tur ora ana sing madhani!” Merak mbombong. “Mung aja nganti kaendahan mau malah ngerindhu lakumu” bacute ngelingake. “Ngerindhhu piye to? Wong apike kaya ngene kok ngerindhu.” “Lho wulu-wulu kuwi mung templekan. Cetha bakal ngebot-eboti awakmu!” Kancil ora nggagas, malah gege pamitan.

Merak mesem geli amarga weruh kahanan kang ora lumrah. Nangin tumrap Kancil esem mau tinampa beda, “Kabeh kewan padha kesengsem lan kepincut karo aku,” ujare jroning ati. Nanging sengsem, edi, lan endah mau ora suwe. Bareng tlutuh karet mau garing, kulite Kancil dadi kaku nyekengkeng. Akibate sikil, gulu, lan butute angel diobah-obahake.

Kancil mung bisa njegreg ngececer, ora bisa lumaku. “Tulung! Tulung! Tuluuung! Tuuluuuuung!” pembengoke sabisa-bisane. “Ana apa to Cil?” pitakone Merak krungu pembengokane Kancil. “Gage tulungana aku, saranduning badanku angel diobahake!” “Kabeh wulu sing nemplek ing awakmu kudu dicopot kabeh, kowe gelem?” “Gelem Rak ujare Kancil nglenggana marang apa sing wes dilakoni. Dheweke eling menawa kabeh paringane Gusti mono kudu tansah disyukuri. Apik, edi, lan endah tumraping sesawangan kadhang bisa ngganggu utawa mbilaheni.

Alon-alon, Merak mbubuti wulu sing wis kebancut kraket ing awake Kancil. Senajan ngrasakake perih amarga sebagian kulite ana sing katut thethel, Kancil mung mringis-mringis karo ngempet lara. Ora sambat. Ndhadha tumindake kang salah merga mung nuruti karepe dhewe, tanpa metung tuna lan bathine.

·     Pepiling : Menawa kabeh paringane Gusti mono kudu tansah disyukuri.      Ora patut iri dengki.